CLOUDBUSTING

“Een constructie gebouwd die gaat over takelen, trekken, vallen – soms valt er gewoon een stuk uit het beeld – en ook zweven. Veertig en meer broodjes klei van tien kilo per stuk heeft hij met touw gebundeld. Door middel van een houten constructie moet dat gevaarte naar boven worden getrokken.

Vier uur is hij bezig geweest om het werk tien centimeter van de grond te krijgen. Spierpijn, blaren, vloeken en kreunen – het hoort er bij – de klei is gevangen, samengeperst, Wim zelf spreekt graag over ‘klei die zichzelf mishandelt.’

Waarom doe je dat als kunstenaar, is natuurlijk de vraag. Waarom zou je het willen?

Ten eerste omdat het een interessant beeld oplevert, een beeld dat er niet alleen lekker materieel uitziet, maar ook een beetje eng is. Want al dat gewicht – wat als de klei is uitgehard en de boel naar beneden stort? Ten tweede omdat Wim niet anders wil.

Zijn werk hier geeft de suggestie van lichtheid die in zwaarte kan schuilen. Dat is een toevallig effect. Wim bedenkt namelijk nooit van tevoren hoe iets eruit moet komen te zien. De strijd van het maken, zegt hij, is altijd ‘eerlijk en oprecht’ – net zoals die blaren op zijn handen eerlijk en oprecht zijn. Elk onderzoek, elke machine die hij ontwerpt moet een avontuur zijn: van tevoren weten we niet waar dat eindigt.”

Lucette ter Borg
Kunstcritica NRC Handelsblad
i.o.v. CBK Groningen
Februari 2016